خونی چکید و حنجره ی خاک جان گرفت         

                            بغضی شکست و دامن هفت آسمان گرفت

 آبی که دست بوس عطش بود شعله زد      

                            آتش سراغ خیمه ی رنگین کمان گرفت

 ابری برای گریه نیامد ولی ز سنگ      

                          خون غنچه غنچه خاک تو را در میان گرفت